چند وقته نه شعری خوندم نه نوشتم چیزی حدود سه هفته یا شاید یک ماه ... به قول یکی از دوستان امتحاناتم که تموم میشه طبع شعرم کور میشه اما مهم نیست... چرا فکر می کنم که همیشه باید شعری بگم؟ شعر برای من وسیله ایست برای کشف خودم پس در درجه ی اول بهتره دنبال خودم باشم دنبال سوالهام سوالهایی که برای خودمه آخه به نظر من سوال چیزیه که آدم باید خودش بهش برسه سوال یعنی نیازتو بشناسی یعنی بیدار شی... اما چه کنم که شعر هم جای خودشو داره و من به این سادگی نمی تونم ترکش کنم زود دلم براش تنگ میشه !

حالا یکی از شعرای کوتاهمو که البته به تازگی هم ننوشتم می نویسم دوست دارم نظرات دوستانو بشنوم.

از من عبور کرد

با بوی خیابان های خسته

با ناله های فراموش شده ی ساعت

وخاطره ای تهی

امروز هم برای همیشه رفت

نوشته شده در سه شنبه یکم مرداد 1387ساعت 2:52 توسط سیمرغ هم سقوط کرد| |